W ciągu ostatnich 20-30 lat wynaleziono wiele różnych innowacyjnych metod usuwania chorych żył z żylakami. Jeśli wcześniej flebolodzy stosowali w tym celu wyłącznie klasyczną chirurgię, dziś używają już w tym celu kleju biologicznego, lasera, pary, interwencji o częstotliwości radiowej i wielu innych.
Wielką zaletą nowoczesnych metod usuwania żylaków jest to, że prawie wszystkie z nich są małoinwazyjne – wykonuje się je przy minimalnej interwencji chirurgicznej (poprzez wstrzyknięcie, przez nakłucie, przez małe nacięcie) i nie wymagają długiej rekonwalescencji pooperacyjnej.
Dlatego w naszym dzisiejszym artykule szczegółowo omówimy, w jaki sposób usuwa się żyły z żylaków nowoczesnymi metodami i rozważymy ich główne wady i zalety.
Interwencja radiowa
Metoda ta jest szczególnie popularna w Stanach Zjednoczonych i zyskała taką popularność ze względu na fakt, że po tym zabiegu na ciele nie pozostają żadne blizny ani blizny, jak np. po laserowym usuwaniu żył. Przewagą tej metody nad koagulacją laserową jest także bezpieczeństwo dla najbardziej wrażliwych i delikatnych części ciała (genitalia, twarz).
Zasada wewnątrzżylnej chirurgii częstotliwością radiową jest niezwykle prosta – poprzez małe nakłucie do chorej żyły wprowadza się specjalny cewnik-elektrodę (wyglądający jak długi, ale cienki drut), na końcu którego znajduje się specjalna dysza o długości 7 centymetrów, która emituje energię o częstotliwości radiowej, podgrzewając żyły i powodując ich sklejanie. Operacja wykonywana jest pod kontrolą aparatu USG, dzięki czemu lekarz na wszystkich etapach całkowicie kontroluje przebieg zabiegu za pomocą monitora.
Główną zaletą ablacji cewnikowej o częstotliwości radiowej jest to, że można ją zastosować nawet na najbardziej wrażliwych częściach ciała. Kolejną zaletą jest to, że po operacji nie trzeba brać środków przeciwbólowych, a poza tym sam zabieg nie jest bardzo bolesny.
Istotną wadą takiej interwencji jest cena, jest ona o rząd wielkości wyższa niż w przypadku tej samej koagulacji laserowej, dlatego na przestrzeni poradzieckiej tę technikę przy usuwaniu żylaków stosuje się stosunkowo rzadziej niż w Stanach Zjednoczonych.
Bioadhezyjny Venaseal
Ta innowacyjna technika została wynaleziona w USA i od 2010 roku z powodzeniem stosowana jest w 5 krajach. Zabieg jest całkowicie bezbolesny, nie zajmuje dużo czasu i wykonywany jest w warunkach ambulatoryjnych, bez znieczulenia (nie ma konieczności hospitalizacji). Po jego zakończeniu można od razu wrócić do domu i zająć się swoimi sprawami.
W procesie małoinwazyjnej interwencji do chorej żyły poprzez nakłucie wprowadza się specjalny cewnik i przez niego wypełnia się go bioklejem. Cały zabieg odbywa się pod pełnym nadzorem lekarza; obserwuje w czasie rzeczywistym za pomocą aparatu ultradźwiękowego, jak chore żyły sklejają się i przekształcają w tkankę łączną. Operacja nie powoduje żadnej szkody dla organizmu, podobnie jak sam bioklej, ponieważ jest substancją przyjazną dla środowiska i nie powoduje nawet reakcji alergicznych.
Technologia usuwania żylaków ma wiele zalet. Przede wszystkim całkowity brak okresu rehabilitacji; po podklejeniu żył bioklejem nie trzeba nawet zakładać pończoch uciskowych, jak w przypadku większości innych małoinwazyjnych metod usuwania rozszerzonych żył. Osoba od razu po zakończeniu operacji może zająć się swoimi sprawami.
Kolejną zaletą tej metody jest jej absolutna bezbolesność i całkowity brak wstępnego przygotowania. Zmiany wizualne stają się widoczne już podczas operacji, żyły sklejają się i znikają na naszych oczach, skóra staje się gładka, znikają guzki i guzki.
Wśród wad tej procedury można jedynie zauważyć wysoki koszt i fakt, że przeprowadza się ją tylko w pięciu krajach świata, w tym na Łotwie. Dlatego nie każdego będzie stać na usunięcie żylaków tą metodą.
Skleroterapia
Metoda bardzo podobna do poprzedniej, ale mniej skuteczna w stosunku do żył głównych (wewnętrznych). W około 25-35% przypadków główne żyły można zamknąć tylko częściowo, co jest obarczone powtarzalną operacją. Jednak w przypadku żył powierzchownych, wystających ponad skórę, procedura ta sprawdziła się całkiem dobrze.
Podczas skleroterapii lekarz poprzez jednorazowe nakłucie wstrzykuje do żyły objętej żylakami specjalną substancję – środek obliterujący. To ona chemicznie skleja uszkodzoną żyłę i usuwa ją z krwioobiegu. Po zabiegu zaleca się noszenie pończoch uciskowych.
Główną wadą skleroterapii jest to, że zabieg jest nieskuteczny w stwardnieniu głównych (wewnętrznych) żył. Kolejną istotną wadą tej metody usuwania rozszerzonych żył jest cena.
Koagulacja laserowa
Ta metoda jest dziś jedną z najpopularniejszych, ponieważ ma ogromną liczbę zalet. Operację tę wykonuje się w znieczuleniu miejscowym w warunkach ambulatoryjnych, po czym pacjentom zaleca się noszenie pończoch uciskowych przez 1 miesiąc.
Podczas zabiegu do chorej żyły przez specjalny mikrootwór w skórze wprowadzany jest światłowód emitujący energię cieplnego lasera. Płyn w żyłach nagrzewa się i skleja. Przy prawidłowo zastosowanym znieczuleniu miejscowym pacjenci z reguły nie odczuwają zespołu bólowego pooperacyjnego.
Główną zaletą tej operacji jest to, że jest ona bezbolesna i nie wymaga okresu rekonwalescencji.
Wady koagulacji laserowej mają tylko dwie wady: wysoki koszt zabiegu i niewielkie blizny, które w niektórych przypadkach nie goją się nawet po kilku miesiącach. Warto również zauważyć, że wszystkie zabiegi przeprowadza się w odstępie 1-2 tygodni, więc jeśli chore żyły nie zostaną usunięte jednorazowo, ich ponowne usunięcie jest dozwolone dopiero po 1-2 tygodniach.
Usuwanie pary
Jest to również dość skuteczna procedura usuwania żylaków; w Europie jest ona stosowana wraz z metodami opisanymi powyżej, jednak na przestrzeni poradzieckiej jest znacznie mniej powszechna. W 2010 roku, kiedy został oficjalnie uznany przez środowisko medyczne na Europejskim Forum Flebologii, zajął pierwsze miejsce jako najwyższej jakości i oryginalny zabieg usuwania żylaków.
Podczas tego zabiegu do żyły wprowadza się cewnik poprzez mikrootwór, przez który dostarczane są do niego kontrolowane mikroimpulsy podgrzanej pary wodnej. Pod jego działaniem ściany żylne zostają ściśnięte, żyła zostaje całkowicie zamknięta i opuszcza układ krwionośny. Po zabiegu wymagane są pończochy uciskowe.
Operację przeprowadza się ambulatoryjnie, w znieczuleniu miejscowym, bez wstępnego przygotowania. Po usunięciu żył można od razu wrócić do domu i następnego dnia zabrać się do pracy.
Endożylna okluzja termiczna mikroimpulsów parowych ma całkiem sporo zalet. Przede wszystkim jest to skuteczność operacji w skomplikowanych przypadkach, gdy żyły mają rozległe rozgałęzienia, dużą średnicę lub zlokalizowane są w gałęziach bocznych (wcześniej takie żyły usuwano jedynie klasyczną metodą Varadiego). Ponadto metodę tę można zastosować w przypadku nawrotów choroby i po zakrzepicy.
Główną wadą jest znieczulenie; przeprowadza się go z dodatkiem adrenaliny i dlatego może powodować dodatkowe obciążenie serca. Ponadto w niektórych przypadkach po usunięciu żył parą ludzie doświadczają przejściowej utraty wrażliwości skóry i krwotoku.
Miniflebektomia
Jest to minimalnie inwazyjna i mało traumatyczna metoda usuwania żylaków, która nie wymaga wcześniejszego przygotowania. Zabieg wykonywany jest w trybie ambulatoryjnym w znieczuleniu miejscowym tumescencyjnym i trwa około 40 minut. Po jego zakończeniu w ciągu kilku godzin można wrócić do domu. Wszystkie nakłucia na skórze goją się po pewnym czasie i stają się prawie niewidoczne.
Podczas operacji chirurg wykonuje kilka nakłuć wzdłuż poszerzonej żyły i przez te otwory mechanicznie usuwa chorą żyłę. Lekarz monitoruje przebieg zabiegu za pomocą aparatu USG. Znieczulenie trwa od 6 do 10 godzin.
Zaletami takiej interwencji jest wysoki efekt kosmetyczny i całkowity brak bólu. Warto również zaznaczyć, że taka operacja jest dostępna dla szerokiego grona osób, w tym także dla osób z zakrzepowym zapaleniem żył wstępujących, ponieważ jest dobrze tolerowana.
Metoda ta ma kilka wad - przebarwienia skóry wzdłuż usuniętej żyły (rzadko), zasinienie (po pewnym czasie znikają bez śladu), zakrzepica żył głębokich (pojedyncze przypadki). Aby zapobiec rozwojowi zakrzepicy, zaleca się noszenie pończoch uciskowych i ograniczenie aktywności fizycznej w pierwszych dniach po usunięciu żył.